Puszczyk (Strix aluco)
Puszczyk, znany jako Strix aluco, to średniej wielkości ptak z rodziny puszczykowatych (Strigidae) i najczęściej spotykana sowa w Europie.
Systematyka
Puszczyk został po raz pierwszy opisany przez Karola Linneusza w 1758 roku. Tradycyjnie wyróżniano 11 podgatunków, jednak zmiany w klasyfikacji wprowadziły wyodrębnienie niektórych z nich. Obecnie uznaje się 8 podgatunków, w tym:
- S. aluco aluco – puszczyk (zwyczajny) w Europie.
- S. aluco siberiae – zachodnia część Syberii.
- S. aluco sylvatica – Wielka Brytania i południowa Europa.
- S. aluco mauritanica – puszczyk maghrebski w Afryce Północnej.
- S. aluco willkonskii – północno-wschodnia Turcja i Kaukaz.
- S. aluco sanctinicolai – północno-wschodni Irak i zachodni Iran.
- S. aluco harmsi – Turkiestan.
- S. aluco biddulphi – północno-zachodnie Indie.
Występowanie
Puszczyk zamieszkuje Europę, północno-zachodnią Afrykę, Bliski Wschód, Pakistan oraz zachodnią Syberię. W Polsce jest najliczniejszy i często widywany w miastach. Szacuje się, że w latach 2013–2018 populacja lęgowa wynosiła 65–75 tysięcy par.
Charakterystyka
Puszczyk ma krępą budowę ciała, z ubarwieniem zmiennym, głównie w dwóch odmianach: szarej i brązowej. Samce są nieco mniejsze od samic, osiągając długość 41–46 cm. Puszczyki mają duże, ciemne oczy oraz szerokie skrzydła.
Pożywienie
Puszczyki polują głównie na gryzonie, ale ich dieta obejmuje również ptaki, owady, żaby i inne małe zwierzęta. Polują nocą, a ich strategia łowiecka obejmuje ciche obserwowanie ofiary.
Lęgi
Lęgi odbywają się od marca do wczesnego lata. Puszczyki gnieżdżą się w dziuplach, szczelinach oraz opuszczonych gniazdach innych ptaków. Samica wysiaduje jaja przez około 28-30 dni, a młode zaczynają opuszczać gniazdo po 2 miesiącach.
Status i ochrona
Puszczyk jest uznawany przez IUCN za gatunek najmniejszej troski (LC). W Polsce objęty jest ścisłą ochroną i wymaga zachowania starych drzew oraz budek lęgowych. Główne czynniki wpływające na jego liczebność to dostępność pokarmu oraz warunki zimowe.
