Jan Paweł Hebdzyński
Jan Paweł Hebdzyński (26 czerwca 1869 – 31 grudnia 1929) był polskim działaczem państwowym i adwokatem, który pełnił funkcję ministra sprawiedliwości w rządzie Leopolda Skulskiego.
Życiorys
Urodził się w Szydłowcu w rodzinie kamieniarza Teofila Hebdzyńskiego i Teodory Konstancji z Nowickich. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Szydłowcu, kształcił się w gimnazjum w Radomiu. W latach 1890-1893 studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie odbył aplikację w Sądzie Okręgowym w Radomiu oraz w Urzędzie Hipotecznym w Warszawie.
Od 1898 roku pracował w warszawskiej kancelarii adwokackiej, a od 1909 prowadził własną. Specjalizował się w prawie cywilnym, handlowym i hipotecznym, obsługując klientów z sfer ziemiańskich i przemysłowych. Był współtwórcą warszawskiego samorządu adwokackiego oraz dziekanem Rady Adwokackiej w Warszawie. Zasiadał również w organach spółek kapitałowych, takich jak Pabianicka Fabryka Papieru.
Działalność społeczna
Hebdzyński aktywnie uczestniczył w życiu społecznym, będąc członkiem wielu organizacji, w tym:
- Kasy im. Mianowskiego
- Towarzystwa Tatrzańskiego
- Towarzystwa Kursów Naukowych
- Warszawskiego Towarzystwa Higienicznego
- Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności
- Polskiego Czerwonego Krzyża
- Warszawskiego Towarzystwa Pomocy Lekarskiej
W latach 1916-1920 pełnił rolę radcy prawnego Związku Ziemian, uczestnicząc w zjazdach przedstawicieli organizacji ziemiańskich. W 2022 roku Fundacja „Stare Powązki” odnowiła jego grób w ramach projektu restauracji miejsc pochówku ministrów II RP.
Życie prywatne
Jan Hebdzyński był żonaty od 1894 roku z Wiktorią Łępicką, z którą miał córki.
Bibliografia
- Adam Nagórski, Jan Hebdzyński [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom IX, 1960–1961
