Adźanta – Historia i Znaczenie
Adźanta to grupa wzgórz w stanie Maharasztra, Indiach, na terenie dawnego księstwa Hajderabadu. W ich zboczach znajduje się 30 pieczar z wyjątkowymi malowidłami o tematyce buddyjskiej, które powstały między II wiekiem p.n.e. a VII wiekiem n.e. Wiele z grot zostało wykutych w czasach dynastii Guptów.
Groty dzielą się na ćajtje, będące miejscami kultu, oraz wihary, gdzie mieszkały i gromadziły się mnisi. Część z nich pozostała niedokończona, co może być związane z malejącym wsparciem finansowym dla buddyzmu w regionie. Odkrycia grot dokonali angielscy myśliwi w 1819 roku. Zespół grot w Adźancie jest wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Malowidła i Technika
Główne znaczenie grot w Adźancie wynika z zachowanych malowideł, które w większości ilustrują buddyjskie dżataki. Malowidła wykonano na podkładzie wapiennym, poprzednio wyrównanym gliną zmieszaną z omłotami ryżowymi i krowim nawozem. Na początku kontury malowideł rysowano czerwonym barwnikiem, a następnie wypełniano kolorami.
Oświetlenie wnętrza grot prawdopodobnie zapewniały lustra z polerowanej blachy. Do najbardziej znanych malowideł należą:
- Bodhisattwa Padmapani w grocie nr 1
- Ilustracje dżataki „Opowieść o królu gęsi” z groty nr 17
Styl malarski Adźanty charakteryzuje się wyrafinowaniem linii, które dominują nad plamą barwną.
Podsumowanie
Adźanta to nie tylko zespół grot, ale także ważne miejsce dla historii buddyzmu i sztuki malarskiej w Indiach. Dzięki unikatowym malowidłom oraz architekturze, stanowi istotny element dziedzictwa kulturowego tego regionu.
